การทดสอบเพย์โหลดและเซนเซอร์ในกระแสลม: กล้อง ไลดาร์ และสายอากาศภายใต้สภาวะรับภาระ
30 ตุลาคม 2569
ทำไมโดรนสกัดกั้น FPV ความเร็ว 300-400 km/h จึงต้องทดสอบในอุโมงค์ลม: ผลกระทบจากการบีบอัดที่ปลายใบพัด, กำลังต้านอากาศตามกฎกำลังสาม, ภาระทางโครงสร้าง และเหตุใดชุดพัดลมทั่วไปจึงไม่ตอบโจทย์

ความเร็วสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงอาจฟังดูเหมือนเป็นช่วงความเร็วที่ยังมีระยะห่างอีกมากก่อนที่จะเกิดปรากฏการณ์ทางอากาศพลศาสตร์ที่น่าสนใจ เนื่องจากยังต่ำกว่าความเร็วเสียงอย่างเห็นได้ชัด และอยู่ในขอบเขตที่ตำราเรียนทุกเล่มเรียกว่า "การไหลแบบไม่สามารถบีบอัดได้ที่ความเร็วต่ำ" (low-speed incompressible flow) สำหรับโครงสร้างอากาศยานโดยรวมแล้ว สิ่งนี้ถือว่าเป็นความจริง แต่สำหรับใบพัดที่หมุนอยู่ด้านหน้านั้นไม่ใช่เลย
การทดสอบโดรน FPV ความเร็วสูงพิเศษ มีความจำเป็นเนื่องจากกลุ่มอากาศยานไร้คนขับ (UAV) แบบปีกหมุนขนาดเล็กที่เติบโตเร็วที่สุด ซึ่งก็คือโดรนแข่ง (racing drones) และโดรนสกัดกั้น (interceptor drones) ที่สร้างขึ้นเพื่อไล่ตามอากาศยานลำอื่น ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของสมมติฐานเดิมๆ ที่ใช้ในการพัฒนาโดรนขนาดเล็กทั่วไปอย่างเงียบๆ
ความเร็วในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าของโดรนและความเร็วที่ปลายใบพัดเป็นตัวเลขสองค่าที่แตกต่างกัน โดยค่าหลังจะสูงกว่าเสมอและมักจะสูงกว่ามาก ใบพัดของโดรน FPV สำหรับแข่งขันมักจะหมุนที่ความเร็ว 25,000–50,000+ RPM และรุ่นที่เร็วที่สุดอาจทำความเร็วได้เกิน 60,000 RPM เมื่อเร่งเครื่องเต็มที่
ลองพิจารณาใบพัดโดรนแข่งขนาด 5 นิ้วทั่วไป (เส้นผ่านศูนย์กลาง 127 mm, รัศมีใบพัด 63.5 mm) ที่ความเร็ว 50,000 RPM: ความเร็วที่ปลายใบพัดซึ่งเกิดจากการหมุนเพียงอย่างเดียวจะอยู่ที่ประมาณ 330 m/s ซึ่งเข้าใกล้ความเร็วเสียงที่ระดับน้ำทะเลโดยมีส่วนต่างเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์ เมื่อรวมกับความเร็วของตัวโดรนที่ 300–400 km/h (83–111 m/s) ซึ่งจะบวกเพิ่มโดยตรงกับด้านที่ใบพัดหมุนต้านลม (advancing side) เช่นเดียวกับโรเตอร์ทั่วไปในการบินระดับ — กระแสลมเฉพาะที่ (local flow) ที่ปลายใบพัดด้านที่หมุนต้านลมต้องเผชิญ ในกรณีที่แย่ที่สุดอาจมีค่าเกินมัค 1 (Mach 1) และในกรณีที่ดีที่สุดก็ยังคงอยู่ในช่วงความเร็วทรานส์โซนิก (transonic) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สิ่งนี้มีความสำคัญเนื่องจากประสิทธิภาพของใบพัดไม่ได้ลดลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปเมื่อเลขมัคเฉพาะที่เพิ่มขึ้นผ่านช่วงทรานส์โซนิก แต่จะลดลงอย่างฮวบฮาบ ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ทางอากาศพลศาสตร์ที่รู้จักกันดีในการออกแบบใบพัดหรือโรเตอร์ นั่นคือ การเกิดคลื่นกระแทก (shock waves) บนใบพัด แรงต้านอากาศที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และระดับเสียงที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน โดยทั้งหมดนี้จะกระจุกตัวอยู่ที่บริเวณไม่กี่เซนติเมตรสุดท้ายของปลายใบพัด ซึ่งเดิมทีถูกออกแบบมาสำหรับสภาวะการไหลที่นุ่มนวลกว่ามาก
กำลังที่ต้องใช้ในการเอาชนะแรงต้านอากาศจะเพิ่มขึ้นตามกำลังสาม ของความเร็ว การเปลี่ยนจากความเร็วปกติที่ 100 km/h ไปเป็น 400 km/h คือการเพิ่มความเร็วขึ้น 4 เท่า และกำลังที่ต้องการเพื่อเอาชนะแรงต้านเพียงอย่างเดียว (ยังไม่รวมภาระอื่นๆ ของระบบขับเคลื่อน) จะเพิ่มขึ้นถึง 64 เท่า สมมติฐานการออกแบบทั้งหมดที่เคยใช้ได้ผลกับความเร็วของโดรนถ่ายภาพหรือโดรนส่งของ — ไม่ว่าจะเป็นขนาดมอเตอร์, ค่า C-rating ของแบตเตอรี่, ขีดจำกัดทางความร้อน, และภาระโครงสร้างที่คำนวณสำหรับความเร็วการบิน "ปกติ" — ล้วนถูกสร้างขึ้นสำหรับจุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงบนเส้นโค้งนี้
แพลตฟอร์มโดรนถ่ายภาพและโดรนขนส่ง ซึ่งยังคงเป็นเป้าหมายหลักของการพัฒนา FPV ส่วนใหญ่ มักจะบินอยู่ที่ความเร็ว 0–100 km/h ในช่วงความเร็วนี้ แรงต้านอากาศถือเป็นข้อกังวลรองจากเรื่องน้ำหนักและประสิทธิภาพในการบินลอยตัว (hovering) แต่ที่ความเร็ว 300–400 km/h แรงต้านอากาศจะกลายเป็นปัจจัยสำคัญอันดับแรก
ความดันพลวัต (Dynamic pressure) — ซึ่งเป็นตัวกำหนดภาระทางอากาศพลศาสตร์ที่กระทำต่อเฟรม แขนโดรน และแฟริ่ง (fairing) — จะเพิ่มขึ้นตามกำลังสองของความเร็ว โครงสร้างโดรนแข่งที่สร้างจากพลาสติกพิมพ์ 3 มิติและคาร์บอนไฟเบอร์เพื่อลดน้ำหนักให้เหลือน้อยที่สุด แทนที่จะเผื่อความแข็งแรงไว้ จะต้องเผชิญกับภาระทางอากาศพลศาสตร์ที่สูงขึ้นประมาณ 16 เท่า ที่ความเร็ว 400 km/h เมื่อเทียบกับที่ความเร็ว 100 km/h ภาระนี้จะตกอยู่กับแขนโดรน ฐานยึดมอเตอร์ และแฟริ่ง ซึ่งถูกปรับแต่งให้มีน้ำหนักเบาที่สุดเท่าที่เฟรมจะอำนวย ไม่ใช่เพื่อทนต่อสภาวะภาระที่สูงกว่าความเร็วที่แพลตฟอร์มถูกทดสอบในขั้นตอนการออกแบบถึงสี่เท่า
ผู้ที่กำลังบุกเบิกช่วงความเร็วนี้ตอบสนองต่อปัญหาดังกล่าวโดยมองว่าโครงสร้างอากาศยานทั้งหมดเป็นโจทย์ทางอากาศพลศาสตร์ ไม่ใช่แค่เรื่องของระบบขับเคลื่อนเพียงอย่างเดียว สถิติโลกกินเนสส์ปัจจุบันสำหรับความเร็วของควอดคอปเตอร์อยู่ที่ 657.59 km/h ซึ่งทำได้โดยเครื่องที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษพร้อมใบพัดขนาด 6 นิ้ว มอเตอร์ 900 kV ที่ปรับแต่งมาเฉพาะ และตัวถังที่พิมพ์ 3 มิติเป็นชิ้นเดียว — ได้รับการออกแบบโดยมีรูปทรงภายนอกที่ปรับแต่งผ่านการจำลองทางอากาศพลศาสตร์เพื่อลดแรงต้านอากาศโดยเฉพาะ ไม่ใช่แค่เพื่อให้ดูโฉบเฉี่ยวเท่านั้น
ปัจจัยขับเคลื่อนที่ชัดเจนที่สุดในโลกความเป็นจริงคือด้านการป้องกันประเทศ: โดรนสกัดกั้น FPV ของยูเครนที่สร้างขึ้นเพื่อไล่ตามและทำลายโดรนสอดแนม มีรายงานเปิดเผยว่าสามารถทำความเร็วได้ประมาณ 325 km/h ตรรกะนั้นตรงไปตรงมา: แพลตฟอร์มสอดแนมทั่วไปที่บินลาดตระเวนด้วยความเร็วประมาณ 110 km/h และมีความเร็วสูงสุดประมาณ 150 km/h จะต้องถูกไล่ตามให้ทันก่อนที่แบตเตอรี่ของโดรนสกัดกั้นจะหมด และความเร็วทุกๆ km/h ที่เพิ่มขึ้นของโดรนสกัดกั้นจะช่วยลดระยะเวลาในการไล่ล่าลงโดยตรง นี่ไม่ใช่งานอดิเรกเฉพาะกลุ่ม แต่เป็นหมวดหมู่ที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วและมีความต้องการด้านประสิทธิภาพที่เข้มงวดอยู่เบื้องหลัง
ขีดจำกัดเชิงพาณิชย์ของแผงพัดลม (Fan Array) อยู่ที่ประมาณ 58 m/s หรือประมาณ 209 km/h — แม้จะมีการติดตั้งส่วนหดตัว (contraction section) เพื่อรวมกระแสลมแล้วก็ตาม ซึ่งนี่เป็นเพียงความเร็วที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของสิ่งที่โดรนสกัดกั้นต้องการที่ 300–400 km/h เพียงเล็กน้อย ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าแผงพัดลมมีราคาถูกกว่าหรือมีประสิทธิภาพน้อยกว่า แต่ที่ความเร็วสูงกว่า 200 km/h มันไม่สามารถใช้งานได้เลย อุโมงค์ลมแบบวงจรปิด (closed-circuit wind tunnel) ที่ออกแบบมาเพื่อรองรับความดันพลวัตสูงในส่วนทดสอบ (test section) ขนาดเล็กที่มีการปรับสภาพกระแสลมอย่างดี เป็นเพียงแท่นทดสอบประเภทเดียวที่สามารถเข้าถึงช่วงความเร็วนี้ได้ พร้อมกับคุณภาพของกระแสลมที่เพียงพอสำหรับการเก็บข้อมูลที่นำไปใช้ได้จริง
เพียงบอกความเร็วเป้าหมายและคลาสของใบพัดให้เราทราบ — เราจะออกแบบส่วนทดสอบ (test section) และชุดเครื่องมือวัดสำหรับช่วงความเร็วนั้นโดยเฉพาะ ไม่ใช่การดัดแปลงจากแท่นทดสอบที่ออกแบบมาสำหรับแพลตฟอร์มที่ช้ากว่า ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง:
เครื่องกำเนิดลมแบบอาเรย์พัดลมเทียบกับอุโมงค์ลมแบบวงจรปิดและ
แท่นทดสอบแรงขับใบพัดปรึกษาเรื่องการทดสอบโดรน FPV ความเร็วสูงกับวิศวกรของเรา