Ինչու է մարմնի դիրքը դահուկացատկում ավելի վճռորոշ, քան ուժը
3 նոյեմբերի, 2026 թ.
Վինգսյութով թռչել սովորելու ռիսկերի ազնիվ թվաբանությունը, և թե կոնկրետ որ ռիսկերն է վերացնում փակ թունելը, իսկ որոնք՝ ոչ:
Վինգսյութով ԲԵՅՍ-ցատկը (BASE jump) օդաչուին տալիս է մոտ 20-ից 90 վայրկյան իրական թռիչք՝ կախված ելքի կետից և տեղանքից: Առաջին երեք վայրկյանում թույլ տրված սխալը հաճախ հնարավոր չէ ուղղել մնացած ժամանակահատվածում: Այդ ցատկի ընթացքում երկրորդ փորձ չկա. այն ամենը, ինչ օդաչուն անում է դրանից հետո, պետք է ճիշտ լինի առաջին իսկ անգամից, քանի որ գետինը մոտ է, իսկ ելքի կետում կանգնած ինստրուկտորը չի կարող օդում միջամտել և ուղղել սխալ հետագիծը:
Սա այն թվաբանությունն է, որը փոխում է փակ քամու թունելը. անկեղծ ասած՝ դրա մի մասը, ոչ ամբողջը:
Վինգսյութով ԲԵՅՍ-ցատկորդների ամենամանրամասն ուսումնասիրված խումբը՝ Նորվեգիայի Կյերագ (Kjerag) լեռնազանգվածում ցատկողները (լավ կառավարվող վայր՝ փորձառու օդաչուներով), գրանցել է մահացության հրապարակված ցուցանիշ՝ մոտավորապես մեկ մահ 2317 ցատկի հաշվով: Ավելի լայն ուսումնասիրությունները պակաս վերահսկվող խմբերում ցույց են տալիս շատ ավելի մեծ միջակայք՝ ցատկերի մոտ 0,04%-ից մինչև 1,67%-ն ավարտվում է մահվամբ՝ կախված նրանից, թե ով և որտեղ է ցատկում: Վինգսյութերը ներգրավված են ԲԵՅՍ-ցատկերի մահվան դեպքերի անհամաչափ մեծ մասում՝ համեմատած դրանցով թռչող ցատկորդների թվի հետ, և բացահայտված հիմնական պատճառը սարքավորումների խափանումը չէ, այլ թռիչքի հետագծի սխալ հաշվարկը՝ տեղանքի նկատմամբ մարմնի իրական շարժման սխալ գնահատումը:
Այս պարբերության յուրաքանչյուր թիվ նկարագրում է նույն հիմնարար խնդիրը. վինգսյութի օդաչուն իրեն ողջ պահող դատողությունները ձևավորում է գրեթե բացառապես այնպիսի ցատկերից, որոնք ինքնին վտանգավոր են, այնպիսի բարձրությունների և մոտեցման արագությունների վրա, որտեղ սխալ որոշումը, ըստ սահմանման, անուղղելի է: Սա սպորտաձևի քննադատություն չէ: Սա այն պատճառն է, թե ինչու արժե ընդհանրապես կառուցել նույն աերոդինամիկայի կրկնվող, ուղղելի, փակ տարբերակը:
Վինգսյութի փակ քամու թունելը չի նմանակում ցատկը. այն առանձնացնում է այն միակ հմտությունը, որը ցատկը չի կարող անվտանգ և մեծ ծավալով սովորեցնել՝ մարմնի դիրքը և կառավարման արձագանքը շարժվող օդահոսքում, որը փորձարկվում է բավարար քանակությամբ և բավարար շտկումներով, որպեսզի սթրեսային իրավիճակում այլևս գիտակցված մտածողություն չպահանջի:
Ինչ է դա տալիս կոնկրետ.
Թունելը չի սովորեցնում տեղանքի գնահատում, ելքի ճիշտ ժամանակի ընտրություն, սթրեսի պայմաններում հովանոցի բացում կամ որոշումների կայացում, որոնք ողջ են պահում օդաչուին, երբ թռիչքի հետագիծն ու սարը մոտենում են միմյանց: Այդ հմտությունները գոյություն ունեն միայն իրական ցատկի ժամանակ, և ոչ մի փակ տարածքում արված պարապմունք չի փոխարինի դրանց: Ցանկացած հաստատություն, ֆեդերացիա կամ ուսուցողական ծրագիր, որը հակառակն է պնդում, կբացահայտվի հենց այն համայնքի կողմից, որին փորձում է ծառայել. վինգսյութի օդաչուները հստակ գիտեն, թե ինչ է պահանջում ցատկը իրենցից, որը թունելային սեսիան չի պահանջում:
Ազնիվ պնդումն ավելի նեղ է և, լուրջ գնորդի համար, ավելի համոզիչ. փակ թունելը վերացնում է ռիսկի այն մասը, որն առաջանում է ցատկի պայմաններում մարմնի կառավարումը սովորելուց, երբ օդաչուն դեռ նոր է ձևավորում այդ վերահսկողությունը: Այն չի վերացնում ռիսկի այն մասը, որը բխում է բուն ցատկից:
Ասեք մեզ, թե ում համար եք սա կառուցում ՝ ֆեդերացիայի ուսուցողական ծրագրի, կոմերցիոն հաստատության, թե երկուսի համակցության համար, և մենք կօգնենք ձեզ ճշգրտել անվտանգության ցանցի, ամրագոտիների փուլային համակարգի և օդահոսք մուտք գործելու համակարգի բնութագրերը, որոնք իրականում համապատասխանում են այն օգտագործող օդաչուների ռիսկի պրոֆիլին:
և
Վինգսյութի փակ համալիրի տնտեսական ասպեկտները. ինչով է այն տարբերվում ուղղահայաց քամու թունելիցթեմաներով: